SAHTE DOSTLAR

Şiir

Birer birer çöktünüz üstüme,
Sanki beni severmiş gibi…
Timsah gözyaşları dökerek,
Yaralarımı sararmış gibi

İyi günde yanımda, kötü günde uzakta,
Daha arkamı dönmeden kuyumu kazanlar sizdiniz aslında…

Başarıyı görünce parlayan,
Ama içten içe kıskanan,
İşi düşen takla atar,
Düşmeyince tanımaz bile insan…

Sözde dostlar!
İyi gün dostu sandıklarım…
Kötü günde halay çeken,
İyi günümde benden beslenen…

Sitem edersiniz uzaktan:
“Niye sormadın hâl hatır?”
“Biz her zaman seninleydik…”
Ama o hep yalandı, fark ettim artık…

İş ciddiye binince yoksunuz,
Kıs kıs gülersiniz uzaktan…
Ayağım kayarsa diye beklersiniz,
El uzatmazsınız ardından…

Her adımda ya karşımdaydınız,
Ya da sırtımda hançerle…
Zarar verdiniz sessizce,
Hâlâ da veriyorsunuz sahte tebessümle…

Ama ben kimsenin ayıbını yüzüne vurmam,
Sadece zamanı beklerim.
Konuşmadan, silerek…
Mesafeyle cezalandırırım.

Ve o gün geldiğinde,
Kendi kazdığınız kuyuda boğulurken,
Ben sadece izlerim sessizce…

Artık istemiyorum hiçbirinizi,
Ne iyi günümde, ne zor günde.
Benden uzak olun yeter,
İyi olun da dilerim sadece.

Siz doğruyu değil, kötülüğü seçtiniz bilerek…
İki yüzlü, içi şeytan, dışı insan…
Sahte dostlar… Siz kaybettiniz önce.

Uzak olun… Uzak kalın…
Ben huzura yürüyorum sessizce.