Yazan: Şair Yazar Elif Doğan

Sen gideli yıllar oldu,

Takvimleri saymadım babam.

Günleri, ayları unuttum da

Sana olan özlemimi unutamadım.

Sen gittiğinde küçücük bir çocuktum,

Karanlık gecelerde sessizce ağladım.

Bir gün kapıyı açıp geleceğini,

Elimi tutup beni aydınlığa çıkaracağını sandım.

Herkesten gizli dualar ettim,

Göğe açıldı minicik ellerim.

"Babam geri gelsin" dedim,

Çocuk kalbimle bekledim.

Yıllar geçti, büyüdüm babam,

Hayat bana gerçeği öğretti.

Dönmeyeceğini anladım sonunda,

Ama seni sevmekten hiç vazgeçmedim.

Bazen mezarına geliyorum,

Sessizce duruyorum başında.

Bir dua bırakıyorum rüzgâra,

Bir damla su, bir çiçek yanında.

Çiçeklere emanet ediyorum seni,

Yapraklarına fısıldıyorum adını.

"Ben gelmediğim zamanlarda da

Siz okuyun babamın duasını."

Sokakta bir baba ile kızını görünce,

Çocukluğum düşüyor aklıma.

Gözlerim doluyor fark ettirmeden,

Hasret oturuyor yanı başıma.

Annem kızdığında sen korurdun beni,

"Kızım" derdin sevgiyle.

Başımı göğsüne yaslar,

Dünyayı unuturdu yüreğim seninle.

Bir dediğimi iki etmezdin,

Ne istersem alırdın babam.

Bir bebek, bir saç tokası,

Bir elma şekeriyle mutlu olurdum o zaman.

Meğer kıymetli olan oyuncak değilmiş,

Ne pabuçmuş ne de yeni elbise.

Değer veren senmişsin babam,

Sevginmiş her şeye anlam katan gizlice.

Şimdi her şeyim var belki,

Ama hiçbir şeye hevesim yok.

Çünkü senin verdiğin mutluluğu

Bu dünyada bulamadım çok.

O elma şekerinin tadı başka,

O oyuncakların değeri başka.

Çünkü hepsinin içinde sen vardın,

Bir babanın sevgisi vardı baştan başa.

Canım babam, bilmeni isterim,

Sana hep minnet duydum.

Senin evladın olmaktan gururla yaşadım,

Yokluğunda bile sana tutundum.

Keşke bunları yüzüne söyleyebilseydim,

Bir kez daha boynuna sarılabilseydim.

"Babam" diye seslenip doya doya,

Kokunu içime çekebilseydim.

Ama bazı hasretler bitmiyor,

Bazı sevgiler ölmüyor hiçbir zaman.

Sen yoksun diye eksik kaldım belki,

Ama kalbimde yaşıyorsun hâlâ, canım babam...