TEK DOSTUM

TEK  DOSTUM

Bir tek dostum var benim,

Adı yalnızlık...

Sezsizce geldi ömrüme,

Hiç gitmedi, hiç terk etmedi.

İyi günümde de hep yanımdaydı,

Kötü günümde yanı başımda.

Ne incitti beni ne de hor gördü,

Olduğu gibi kabul etti beni.

Sitem etmedi hiçbir zaman,

Kırılmadı darılmadı.

Belki benimle yaşamayı öğrendi,

Belki de kaderime ortak oldu.

İstesem böylesine sadık bir dost

Kolay kolay bulamazdım.

Yapışık ikizler misali

Adım attığım her yolda benimle yürüdü.

Ben susarken o konuştu içimde,

Ben ağlarken gözlerime yansıdı.

Hiç bir söz söylemeden

 Varlığını hep hissettirdi.

Ne zaman dönüp arkama baksam,

Orada duruyordu sessizce.

Omuz omuza yürüdük yıllarca,

 Ne beni bıraktı ne de vazgeçti.

Benim tek dostum var;

Adı yalnızlık...

Acısıyla yoğurdu beni,

Sabrın, şükrün ve direncin,

Dilini öğretti bana..